Hoi! Ik ben Manske, geneeskundestudent uit Groningen. Afgelopen maanden liep ik een coschap tropengeneeskunde in het St. Kizito Hospital in Mikumi, Tanzania. Een bijzondere ervaring waar ik graag op terugkijk.
Het begin van een coschap in het buitenland is natuurlijk spannend. Je weet vooraf niet precies wat je kunt verwachten, hoe het werken in een ander zorgsysteem zal zijn en wat je allemaal tegen zult komen. Gelukkig werden we vanaf het eerste moment ontzettend warm ontvangen door de andere coassistenten en het lokale ziekenhuispersoneel. Daardoor voelden we ons al snel welkom en op ons gemak.
Mijn stage begon op de kinderafdeling, waar ik direct te maken kreeg met indrukwekkende en soms heftige casussen. Zo zag ik onder andere een 8-jarig jongetje dat was opgenomen nadat zijn onderbeen was afgebeten door een krokodil, een baby met marasmus (een ernstige vorm van ondervoeding), en veel kinderen met ernstige bloedarmoede en malaria. Deze eerste week maakte meteen duidelijk hoe anders, maar ook hoe leerzaam, deze stage zou zijn.
Daarna werkte ik op de verloskamers. Hier mocht ik niet alleen assisteren bij bevallingen, maar ook helpen bij controles, katheteriseren en het aanleggen van infusen — uiteraard altijd onder begeleiding van een verloskundige. Het was heel bijzonder om hier zoveel praktische ervaring op te doen. Ook oefenden we met het opvangen van baby’s met een moeilijke start, met behulp van een trainingspop: baby Nathalie. Die oefening bleek later in het coschap meer dan eens van pas te komen.
Tijdens het spreekuur voor zwangere patiënten kwam ik een vrouw tegen die tijdens een controle positief testte op syfilis. Deze casus vormde de aanleiding voor mijn presentatie tijdens de ochtendoverdracht over syfilis in de zwangerschap. Het was waardevol om niet alleen in de praktijk te leren, maar ook kennis te verdiepen en te delen met collega’s.
Een ander bijzonder onderdeel van het coschap was dat ik twee keer mee mocht op outreach. Daarbij gingen we naar omliggende dorpen om kinderen te wegen en te vaccineren. Het waren lange, warme en stoffige dagen, maar ook enorm dankbaar om te doen. Aan het einde van de dag kwamen we moe, vies, maar vooral heel voldaan terug.
Op de mannen- en vrouwenafdeling zag ik opnieuw een grote verscheidenheid aan ziektebeelden. We ontmoetten patiënten na verkeersongelukken, mensen met buikgriep, beroertes en andere acute of chronische aandoeningen. Door mee te lopen met de ochtendvisites kon ik veel oefenen met klinisch redeneren en kreeg ik een beter beeld van de dagelijkse praktijk van ziekenhuiszorg in Tanzania.
Daarnaast kreeg ik de kans om mee te kijken op nog veel meer afdelingen, waaronder de spoedeisende hulp, hiv-kliniek, radiologie, fysiotherapie, operatiekamers en het laboratorium. Juist die afwisseling maakte het coschap ontzettend leerzaam en gaf een breed beeld van de gezondheidszorg in Mikumi.
In mijn laatste week mochten we, op uitnodiging van de directeur van een secondary school in Mikumi, een voorlichting over anticonceptie geven aan middelbare scholieren. Tijdens deze les vertelden we over de menstruatiecyclus, het belang van gepland ouderschap en verschillende anticonceptiemethoden. De leerlingen reageerden enthousiast en nieuwsgierig. We sloten de les af met een praktische oefening: het demonstreren van een condoom op een banaan. Voor veel leerlingen was dit een compleet nieuw concept, wat zorgde voor veel enthousiasme en hilariteit in de klas.
Terugkijkend kan ik een coschap tropengeneeskunde in het St. Kizito Hospital van harte aanraden. Sommige momenten waren aangrijpend en zullen me altijd bijblijven, maar ik heb vooral ontzettend veel geleerd — zowel medisch als persoonlijk. Het was een ervaring die me heeft uitgedaagd, verrijkt en geïnspireerd.
